Recensies

Onderstaande recencie naar aanleiding van ons huisconcert van 15 mei 2011
is van de heer Ed Metsch, waarvoor onze hartelijke dank.

Kampioenen!
En zo kan het gebeuren dat op de middag dat AJAX en TWENTE strijden om
de Landstitel, vele operaliefhebbers samen komen in de Verrijzeniskerk om
te genieten van een programma dat verzorgd wordt door het Amsterdams
Opera Koor onder leiding van hun dirigent Ago Verdonschot.
Medewerking verleenden de sopraan Brenda van Hoof, de mezzosopraan
Rosalinde Nierop terwijl Kamelia Miladinova hen begeleidde op de piano.
Op het programma staan werken van Rossini, Bellini, Donizetti en Verdi.
De aftrap op deze zondag de 15e mei veroorzaakte een orkaan van geluid door
het magistrale koor. De stemmen weergalmden in de grote kerkruimte met het
"Ergi o mai" uit Semiramide van Rossini. Om koud van te worden.
Ja, en dan staat daar Rosalinde Nierop in L' Italiana in Algeria. Een ware mezzo met
een mooie vertolking van het "Cruda sorte", alhoewel in de hoge tonen de scherpe
kantjes er nog wel vanaf mogen.
Norma verwarmde ons weer, toen Brenda van Hoof het mooie "Casta Diva" vertolkte.
Jammer alleen, dat het koor zich hier te sterk bleef profileren, waardoor de stem van
de sopraan daarin verdween.
Dat het koor ook ingetogen kan zingen hoorden we in het "Vedeste vedemmo" uit
Maria Stuarda van Donizetti.
Als dan Verdi wordt ingezet met la Forza del destino worden de eerste doelpunten
gescoord. Schitterende uitvoering van zowel de mezzo als de sopraan Brenda van Hoof,
die met het mannenkoor het gebed "Madre pietosa vergine" prachtig vertolkte.
Ago Verdonschot nam vanaf de zijlijn een inworp als bariton met "Son Pereda", begeleid
door de krachtig spelende pianiste Kamelia Miladinova.
Giuseppe Verdi schiep Aïda, het koor en solisten brachten haar tot leven.
Rosalinde Nierop stond als rivale Amneris te heersen over de arme Aida: "Chi mai
fra gl'inni e i plausi". In het duet met Brenda van Hoof als de arme slavin Aida
schitterden beiden in "Fu la sorte dell' armi. Radames vive!"
Het bezorgde mij kippenvel! Prachtig dames.
Tenslotte maakte het koor het winnende doelpunt met de Triomfmars "Gloria al Egitto ".
Het was de krachtige, schitterende finale van deze middag.
Uitslag 3-1 voor Ajax, de SCHAAL voor het Koor en de Solisten.
Amsterdam 16-5-2011
Ed Metsch

Onderstaand de recensie geplaatst is op de website
www.operamagazine.nl.

Een warme Nabucco in het Concertgebouw
In een bomvol, volledig uitverkocht Concertgebouw in Amsterdam werd
gistermiddag Verdi’s populaire opera Nabucco in concertvorm opgevoerd,
ter gelegenheid van het 60-jarig bestaan van het Amsterdam Opera Koor.
De acht voortreffelijke solisten en het verrassende koor oogstten een uitbundig
applaus, schrijft lezer Hans van Verseveld.

Niks bijzonders zult u zeggen, een uitvoering van Nabucco. Maar daar kunnen we
toch wel enige kanttekeningen bij plaatsen. Nabucco zal dankzij het onvermijdelijke
slavenkoor tot in lengte van dagen populair blijven, maar verder laat de opera het
bij het grote publiek toch altijd een beetje afweten.

Het werk is vooral geliefd bij amateurkoren, die graag dat slavenkoor zingen,
maar de rest van de opera voor het gemak maar even overslaan.
Absoluut niet terecht, zo bewees het jubilerende Amsterdams Opera Koor op
deze koude zondagmiddag in het Concertgebouw.

Het grote openingskoor gevolgd door de aria met koor van Zaccaria en de grote
finales zijn heerlijke hapklare koorbrokken en de jubilaris zorgde voor een zeer
aangename verrassing, met veel warmte vooral bij de vrouwen. Wat is het toch
jammer dat er niet een paar tenoren meer gevonden kunnen worden om de balans
in dit prima koor iets op te vijzelen. Hoe goed ze ook hun best doen, tegen deze
scheve verhouding mannetje/vrouwtje is niet op te zingen.

Er stonden acht voortreffelijke solisten en dat is nodig, want Verdi vraagt nogal wat.
Wiebke Göetjes liet zich, om haar moverende redenen, verontschuldigen voor haar
afwezigheid en wij liefhebbers van deze dramatische sopraan willen dan natuurlijk
héél graag weten wat er aan de hand is. Maar daar kwamen we niet achter.

Er werd een vervangster gevonden in de Zwitserse sopraan Claudia Iten.
Nooit van gehoord, dus even gegoogled en daar lezen we dat zij een mezzosopraan
zou zijn. Nou, dat juk heeft ze vanmiddag voorgoed afgegooid, want de hoge c’s in
recitatief, aria en cabaletta uit het tweede bedrijf stonden als een huis.
Nergens geforceerd of ordinair, voor Abigaille een gevaar dat altijd om de hoek loert.
Van deze dramatische sopraan gaan we vast veel meer horen.

Christopher Robertson was een mooie en vooral heldere Nabucco met een prachtige
doorleefde vertolking en Edmund Toliver vervulde met veel power de rol van Zaccaria.
Hier en daar besloot hij een hoge noot te interpoleren en dat had hij beter niet kunnen
doen, want die klonken niet altijd even fraai en als Verdi dat gewild had, dan had hij ze
wel gecomponeerd!

Carina Vinke moet van Verdi tot het einde van de opera wachten om haar solo te mogen
zingen en daar hoorde ik toch een geheel nieuwe versie van de aria ‘Oh, dischiuso è il
firmamento’. Vermoedelijk is deze vreemde versie afkomstig uit de nieuwe kritische
Ricordi-uitgave. Hoe dan ook: er werd goed gezongen.

Philip O’Brien maakte het beste van de ondankbare tenorpartij van Ismaël en zeker
in het terzet in de eerste akte vormde hij een aangenaam muzikaal gezelschap met Vinke en Iten.

Frans Fiselier heb ik nog nooit van mijn leven iets níet goed horen doen. Kleine rollen,
grote partijen, oratoriumaria’s: het maakt niet uit, het is altijd puntgaaf en wonderschoon.

Ten slotte Claudia Patacca in de rol van Anna. Ik heb altijd een zwak voor deze kleine partij,
omdat Verdi haar door de hele opera in de ensembles een paar hele hoge noten laat zingen
en een beetje sopraan zorgt ervoor dat die noten goed hoorbaar zijn. Pataca genoot zichtbaar
van het ‘Immenso Jehova’ in de finale en liet dat goed horen. Heerlijk!

De dirigent Robbert Steijn had de wind er flink onder, zonder in grofheden te ontaarden,
hetgeen bij de jonge Verdi nogal eens gebeurt. Samen met het altijd betrouwbare en
vanmiddag con animo spelende RBO Sinfonia was hij een sterke steun en toeverlaat voor
koor en solisten.

En dan de grote vraag: wanneer komt er weer eens een Nabucco bij De Nederlandse Opera?
De eerste opera die ik als kind zag, was Nabucco met Marijke van der Lugt en Scipio Colombo
in 1962 in de Amsterdamse Stadsschouwburg. In de zeventiger jaren zongen Pauline Tinsley
en Jan Derksen in deze opera en dat was het dan wel zo’n beetje.

Natuurlijk mogen we de uitstekende producties in het Rotterdamse AHOY niet vergeten,
maar daar blijft het dan toch wel bij.

De jonge Verdi: het publiek vraagt erom. Dat bewees het uitbundige applaus in ons
onvolprezen Concertgebouw.

door Hans van Verseveld

Nabucco
Giuseppe Verdi
Uitgevoerd door: RBO Sinfonia onder leiding van Robbert van Steijn.
Solisten: Christopher Robertson, Claudia Iten, Edmund Toliver, Edmund O'Brien,
Carina Vinke, Claudia Patacca, Frans Fiselier en João Sebastião.
Bezocht op 28 november 2010 in Het Concertgebouw - Amsterdam.

Ons jaarlijks concert, ditmaal op 31 oktober in de Westerkerk te
Amsterdam, ligt al weer achter ons. We kunnen met veel voldoening
stellen dat het onder de bezielende leiding van Ago Verdonschot
een geslaagd concert was. Koor en solisten hebben een fantastische
uitvoering gebracht. Het publiek was enthousiast en vol lof en
en gaf hiervan blijk met een staande ovatie.

De volgende recensie stond op 13 oktober 2008 op de website
Opera Nederland

Amsterdams Opera Koor verrast in ZondagMatinee met 'Macbeth'

Door: Mark Duijnstee

Voor het eerst sinds zijn oprichting in 1950 koos het Amsterdams Opera Koor
(AOK) voor een programmavullende opera met ‘Macbeth’ van Giuseppe
Verdi (1813 – 1901). Twee jaar geleden stemde 'Macbeth' in de ZaterdagMatinee
nog niet tot tevredenheid, maar deze gewaagde uitvoering van het AOK gaf
in alle opzichten voldoening.

De tekst van 'Macbeth' is gebaseerd op het toneelstuk van Shakespeare en librettist
Piave bleef zeer dicht bij die originele tekst. De wereldpremière van de opera in
Florence in 1847was met name door het thema een onverwacht succes.
Een opera zonder liefdesscène was voor die tijd een unicum.
Toch was Verdi met het resultaat niet tevreden.
Hij bewerkte de opera voor de Parijse première in 1864 en voegde onder andere het
vluchtelingenkoor aan het begin van de laatste akte en Lady's aria “La luce langue” toe.
Maar de opera is nooit een publiekshit geworden en tot de tweede helft van de vorige
eeuw werd het werk in Nederland niet uitgevoerd. Sindsdien is het ongeveer eens in de
vijf jaar in ons land te horen.

Het probleem met 'Macbeth' is dat het geen innerlijke, muzikale eenheid heeft.
Ondanks een serie aan prachtige aria's laat Verdi geen melodische ontwikkeling toe.
Vaak lijkt de melodie gekluisterd, gedwongen en onafgemaakt. De grote uitdaging van
het drama ligt echter in het recitatief. Volgens Verdi zelf zijn er twee belangrijke delen
van de opera waarmee het stuk staat of valt, het duet Lady Macbeth en Macbeth
en de slaapwandelscène, en die mogen absoluut niet gezongen worden, maar gespeeld
en met gedempte en gedekte stem gedeclameerd.

In die traditie is de Lady Macbeth van Wiebke Göetjes. Zij was de legitieme opvolgster
van Cristina Deutekom in het jugendlich dramatische vak en is inmiddels uitgegroeid
tot een ware dramatische sopraan. Treffend zingt zij de rol van Lady Macbeth met
een dan weer rauwe,dan weer verstikte, dan weer holle stem en heeft de hoogte,
laagte en souplesse tot versieringen. Haar vertolking van Lady Macbeth is werkelijk
duivelsachtig.
De bariton Carmelo Corrado Caruso als Macbeth, de jonge bas Dario Russo als Banco
en de tenor Dominic Natoli als Macduff brachten uit hun vaderland de Italianità frasering
voor hun fraaie stemmen mee. Ook de kleinere rollen waren uitstekend bezet.

Het AOK heeft gewerkt met alle grote zangers van Nederland en is voor deze gelegenheid
versterkt met leden van het Rotterdams Opera Koor. De zes rijen dames en twee rijen
heren zijn goed in balans, goed verstaanbaar en exact. Ook is er een prima evenwicht
met het Randstedelijk Begeleidingsorkest Sinfonia, dat deze opera aan zijn omvangrijke
repertoire toevoegt.
Verantwoordelijk voor deze genuanceerde lezing is dirigent Robbert van Steijn,
die laat horen dat hij weet wat opera is. Zijn directie getuigt van voorstellingsvermogen
en is rijk aan fantasievolle tempi. Van Steijn kan een verrassing en ontdekking genoemd
worden voor Opera Nederland.

Twee maal Shakespeare in één weekend in het Concertgebouw: 'Der Sturm' en 'Macbeth'
Door: Hans van Verseveld

Het gebeurt toch niet vaak, dat er twee matinees in het Concertgebouw in Amsterdam
gevuld worden met op muziek gezette teksten van William Shakespeare. In het kader
van de ZaterdagMatinee ging de opera 'Der Sturm' op muziek van Frank Martin, naar
Shakespeares 'The Tempest', in haar Nederlandse première en wat mij persoonlijk
betreft blijft het daar bij.

'The Tempest' is één van die stukken van de Engelse meester, die waarschijnlijk
door z'n ingewikkelde plot zelden wordt gespeeld en de Zwitserse componist Frank Martin
heeft daar nog eens ingewikkelde en weinig aansprekende muziek bij gecomponeerd,
die van één uur tot half vijf duurde. Tot en met de tweede akte heb ik het uitgehouden,
maar toen was ik ondanks de boventiteling de draad van het verhaal geheel kwijt en
muzikaal kon het mij echt niet langer meer boeien ondanks de geweldige prestaties
van de meeste zangers met voorop Robert Holl en de tenor Simon O'Neill.

Nee, dan was het zondagmiddag in dat zelfde Concertgebouw wel even andere koek.
Verdi's 'Macbeth' ging daar in concertante vorm en da's altijd prettig, want daarmee
ontloop je in ieder geval allerlei rare fratsen van ijdele regisseurs en producenten
waar de opera in de huidige tijd in vele gevallen ernstig onder lijdt. Bij zo'n sterk
Shakespeare verhaal met boventiteling vullen we zelf de plaatjes wel in!!!

Het Amsterdams Opera Koor had met hulp van Het Rotterdams Opera Koor
bedacht, dat ze nu wel eens een complete opera wilden uitvoeren en dan is 'Macbeth'
natuurlijk een hele interessante, maar ook een hele gewaagde keuze, want in
tegenstelling tot bijvoorbeeld 'Nabucco' met z'n toch wel een beetje standaard
recht op en neer koren, moet je voor de 'Macbeth' wel alle muzikale zeilen bijzetten
. Door jaren heen heb ik het Amsterdams Opera Koor niet zo gemotiveerd en
fenomenaal gehoord. Nou moet ik er eerlijk bij zeggen, dat ze grandioos ondersteund
werden door het Randstedelijk Begeleidings Orkest (RBO) o.l.v. de jonge virtuoze
dirigent Robbert van Steijn. Ik hoop nog veel van deze maestro te horen en dan graag
in een opera, want daar ligt absoluut zijn talent.

Natuurlijk werd er ook nog gezongen en hoe....?! Carmelo Corrado Caruso was Macbeth
en hij was zo muzikaal en ontroerend, dat je bijna niet kon geloven, dat ze zo iemand
gevonden hebben in Italië. Ik heb beroemdere zangers gehoord in die rol, die het er
met veel gebrul minder fraai van af brachten. Wiebke Göetjes mocht de Lady (nou ja Lady??)
uithangen en dat deed ze met veel aplomb. Het moet voor een dramatische sopraan met
coloratuur mogelijkheden een verrukking zijn om deze rol te mogen zingen. Verdi vraagt
van Lady Macbeth bijna het onmogelijke, maar "ONZE" Wiebke zong, interpreteerde en
slingerde de hoge noten inclusief de hoge 'Des' aan het einde van de Slaapwandelscène
rechtstandig de zaal in. Terecht dat zij voor deze prestatie een aantal open doekjes in
ontvangst mocht nemen. Graag meer!!!! Dario Russo, een Italiaan, blijkt bij de Opera Studio
Nederland te studeren en da's prettig om te weten, want zo'n prachtige bariton in de rol van
Banco willen we graag nog eens in iets anders horen. Jammer dat hij in deze opera voor het
eind van de tweede akte het leven laat, maar dat willen de tekstdichter en de componist
nou eenmaal zo. De rol van Macduff is een kleine tenorpartij in deze opera, maar Verdi
geeft hem wel de bekendste en mooiste aria van het werk. "Ah! La paterna mano" werd
met een wonderbare stemschoonheid gezongen door Dominic Natoli. Ook alweer een
voor mij onbekende Italiaan, maar er was nog een tenor n.l. de Spanjaard Rafael
Vázquez als Malcolm, die in staat bleek om zich in de ensembles en in het stretta met
de andere tenor te manifesteren als een wel zeer veel belovend talent. Met lef zong hij
zijn noten en ik kan mij niet herinneren ooit een zanger gehoord te hebben in deze rol,
die mij zo goed beviel. Bas Kuijlenburg mocht maarliefst vijf verschillende kleine rollen
invullen en daardoor werd zijn optreden toch alleszins dankbaar en hij kweet zich met
verve van zijn taak, zoals ook Rebecca Fromherz als de Dama, die samen met de
Lady een flink aantal zeer hoge noten in de ensembles ten beste gaf.

Een fantastische middag met een heerlijk opera.
Gewoon nog eens doen, Amsterdams Opera Koor! Opera's genoeg, die vragen
om een concertante uitvoering. Jullie kunnen het en van engageren van goede zangers
hebben jullie blijkbaar ook verstand.

Terug